محمود نجم آبادى
مقدمه 41
تاريخ طب در ايران ( فارسى )
5 - حرفه پزشكى و پرستارى حال چند كلمه درباره حرفه پزشكى و پرستارى و نظام پزشكى و رازپوشى و شهادت و خطاهاى پزشكى و سقطجنين و بچهكشى و وقايع چهارگانه از نظر آنكه با كار طبيب و داروساز و دندانپزشك و قابله و پرستار و تمام كسانى كه با بيمارستانها و موسسات عامالمنفعه سروكار دارند به نظر مفيد مىرسد مىنگارم . الف - حرفه پزشكى و پرستارى و نظام پزشكى حرفه پزشكى و پرستارى مانند اغلب حرفهها در قديم الايام در بيشتر كشورها آزاد بود و هركس مىتوانست بدون قيد و شرط بدان اشتغال ورزد . اما امروزه چنين نيست و همهكس نمىتواند به كار طبابت يا فنون وابسته بدان اشتغال ورزد بلكه بايد گواهينامه مربوط را در دست داشته باشد . در ايران اول دفعه در يازدهم جوزا سال 1290 قانونى به نام قانون طبابت از تصويب مجلس شوراى ملى سابق گذشت كه حق اشتغال به طبابت را براى افراد معين نمود و پس از آن به سالهاى 1306 و 1308 و 1311 قانون ديگر به نام قانون اجازه طبابت و تمديد آن و مدت قبول مدارك داوطلبان به تصويب مجلس شوراى ملى سابق رسيد كه تكليف عدهاى را براى اشتغال به طبابت معين نمود . همچنين براى اطباء خارجى كه بخواهند در ايران طبابت نمايند قانونى در شهريورماه 1312 از مجلس شوراى ملى سابق گذشت كه تكليف اين دسته نيز معين شده است . و از اين گذشته آئيننامههائى براى شغل طبابت است كه ذكر آن باعث تطويل